Düşkün Şiiri - Kenan Gezici

Bir zaman bende züht ile avare dolaştım seherde.
Vec idi gönlüm, eziyet eden yad tarumar eyledi.

Can dedikçe şol canda zayi etti bırakmadı gülistan.
Bir zerre kadar üstümde insafsız bırakmadı hicap.

Olmayayım bayındır sürdü yüzüme karadan renk.
Mahvedip niyazımı, yıkıp dünyamı etti bir de terk.

Aba ile sarıp sarmalayıp, almamayım diye bir nefes.
Vermedi bir gün rahat niyazında yok idi bir huş.

Kenan Gezici 24/02/2026