GÜNEŞTE ÜŞÜYORUM
Var olmanın anlamını kaybettik yolumuzda
Derin yaralar açılmış daha da kaşıyorum
Zehirle dolmuş dilimiz hayır yok sonumuzda
Durgunluğun farkındayım beleşte yaşıyorum
Dikenle beraber yırttın yüzünü
Güller Aşık Veysel seni çağırır
Binlerce uzağa attın közünü
Eller, Aşık Veysel seni çağırır
Saklar güzelliği gönül gözüne
HAK’ÇA YAŞAMAYA AŞIĞIM
Aldılar benden bütün birikenleri
A mother is a person who seeing there are only four pieces of pie for five people, promptly announces she never did care for pie.”
“Anne, beş kişilik bir aile sofrasında sadece dört dilim pasta olduğunu görünce hemen ‘ben zaten pasta sevmem’ diyen kişidir.”
Tenneva Jordan
Sevgi, su gibi, ekmek gibi bir ihtiyaçtır. Bizler bu sevginin küllerini, anneler gibi kılcal damarlarımızda beslemeliyiz. Annelerin maneviyatı her kapıyı açabilecek sihirli bir anahtardır. Bu anahtara sahip olanlar cihanın bütün kapılarını açacak,mutlaka bir gün, her yere, barışı ve kardeşliği getireceklerdir. Kainatın mayası olan sevgi ile yoğrulmuş toplum olarak birbirimize bağlanmalı,kenetlenmeli,ötekileştirmeden, bir yumak oluşturmalıyız.
İŞTE BENİM MESELEM
Mesele rüzgar ol taşı tohumu
Mesele buğday ol doyur toplumu




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!