Dünyam sen Şiiri - Can Elıf

Çok özledim adamım,
özlemek değil bu —
adını her andığımda
içimde yer değiştiren bir mevsim.
bütün mevsimsel tutumlarda sen geldin.

Geceler boyu evin duvarları
soğuğu ezberledi;
ben sustum,
sobanın küllerine adını yazdım.

Sonra kapı çaldı.
Zaman, eşiğe kadar gelip
ayakkabılarını çıkardı.

Gelişin —
kışın ortasına bırakılmış
utangaç bir güneş.
Bir dokundun,
damarlarımdaki buz
suya döndü.

Sesin,
uzun zamandır susmuş bir saatin
yeniden çalışması gibi;
kalbim tik tak
sana ayarlandı.

Sarılışın…
ev dediğim her şeyi
tek bir çatı altında topladı.

Artık üşümüyorum.
Camlar buğuluysa
nefesimizden.
Kırağı tutmadan parmak uçlarım,
sen geldin —
ve dünya yerli yerine oturdu.

Dünyam sen oldun.