Dünya telaşı Şiiri - Murat Ülkü

Dünya telaşında herkes bir yarış,
Bitmiyor yollarda menzil ve varış.
Kimi bir adım der, kimi bir karış,
Zamana set çeken cana emek ver.

Meşguliyet dilde sanki mazeret,
Vefasız yürekte bitmez bu gurbet.
Sen seni bilene eyle hürmet,
Ömründe yer açan cana emek ver.

Saatler tik takla ömür öğütür,
Kimi boş hayali ser de büyütür.
Bir sıcak tebessüm buzu eritir,
Gönül kapısını açana emek ver.

Ziyan olan zaman geri dönmüyor,
Sönmüş kandillerde ışık yanmıyor.
Gidenler gidiyor, yer boş kalmıyor,
Kadri kıymetini bilene emek ver.

Dost dediğin ancak dar günde belli,
Yalan maskeleri düşer besbelli.
Zoru görünce hep kaçan temelli,
Düşünce elinden tutana emek ver.

Kuru kalabalık yorar insanı,
Sessizce harcarlar geçen zamanı.
Koru içindeki asil imanı,
Sırrını sırrıyla sarana emek ver.

Altın olsa kalbi, dildir aynası,
Emeğin üstünde yükselir binası.
Olmasın ömrünün hiç hiç fenası,
Gözünden yaşları silene emek ver.

Hasret rüzgarıyla savrulma yele,
Düşürme adını yad olan dile.
Katlanma beyhude bin türlü çile,
Seni sen olduğun için sevene emek ver.

Vakit daralıyor, güneş batmakta,
Ecel sinsi pusu kurup yatmakta.
Ruhun sonsuzluğa doğru akmakta,
Ahirde yüzünü güldürene emek ver.

Garip Murat söyler, sözün hasını,
Silip at üstünden gönül pasını.
Tutma değer bilmezlerin yasını,
Ruhuna bir nebze dolana emek ver.