Dünya İle İnsan Şiiri - Hüdaverdi Öz

Bitip tükenmez sanma, bunca ömrü.
Bir konaklık zaman, dünya insana.
Boş işlerle, meşgul etme gönlünü...
Bir yemeklik sofra, dünya insana.

Kimi...devran bu devran, derde yürür
Kimi...bakar, maveraları görür...
Kimi...gam ile, keder ile çürür.
Bir imtihan fani, dünya insana.

Uçar gider yıllar, haberin olmaz!
Dünya boş, dünya fani, bize kalmaz
Gelen gider de, giden geri gelmez...
Bir gecelik rüya, dünya insana.

Çok mevsimler gelir, mevsimler geçer
Kimi gezer, kimi azar, kul şaşar
Her canlı, ecel köprüsünden geçer
Bir geçimlik köprü, dünya insana.

Kimi plan yapar, yıllar ardına
Bilmez ki, ne yazılmıştır alnına?
Baykuş konar, öter mezar taşına
Bir bakımlık resim, dünya insana.

Hüdai Öz üm, bir göz açıp yumdum
Bir kuş gibi, daldan dallara kondum
Aradım buldum, erenlere sordum...
Bir seferlik pazar, dünya insana.