Dünya Hali Şiiri - Sadık Kocabaş

Dünya Hali
Vefasız yar ile geçiyor ömür,
Bağrımda yananlar sanki bir kömür.
Haksızlık diz boyu, vicdanlar sömür,
Siz buna yaşamak, hayat dersiniz.

Evlatlar dalımdır, koparmam asla,
Yüreğim çarpıyor, bin türlü yasla.
Gözlerim karardı, dertli kıyasla,
Gördüğüm rüyaya, vuslat dersiniz.

Omuzlar çöküyor, yükü taşınmaz,
Sızlayan yaralar, elbet kaşınmaz.
Gönül kapıları, sensiz aşınmaz,
Ağrılı başıma, devlet dersiniz.

Tabip ne anlasın, bozuktur ayar,
Giderse bu yolcu, kim kimi duyar?
Ecel şerbetini, bir gün el sunar,
Dökülen yaşıma, şerbet dersiniz.

Dünya dar geliyor, sığmaz bu cana,
Uyuşur ellerim, döner hicrana.
Hasretin ateşi, sıçrar her yana,
Yanan bu bağrıma, gurbet dersiniz.

Emanet can mıdır, sırtımda duran,
Feryadım duyulmaz, saati kuran.
Yarını düşünmek, kalbi durduran,
Bu sessiz gidişe, firkat dersiniz.

Adalet dediniz, hani nerede?
Kimi zevk içindedir, kimi derede.
Ömür bitti işte, dar bir perdede,
Sönmüş bu ocağa, külfet dersiniz.

Gözlerim fer ferdir, frekans bozuk,
Hakkın divanında, kime var azık?
Geçip giden ömre, eyvah ve yazık,
Anlatır Kalemsiz Şair, ibret dersiniz.