Sözün aslı yanarken nice efsâne verir cânâ
Ne demdür bilmez ol âvâre dil, her lahza bir yânâ
Emanet derdidir mâhî-i deryâ gibi cân ü ten
Ne çâre kim fesâda döndü hâk-i sıdk u îmânâ
Verip va‘d-i visâl ey meh, niyâzın aldı bî-pervâ
Döner bir lahza sonra âh ile mazlûmu hicrânâ
Bu üç illet ki çöker bir gönüle, külhân-ı hicrândır
Ziyâ-yı Hak’dan ırak düşmüş olur dâim o meydânâ
Erdal der kim: “Sırat-ı müstakîm üzre yürür ârif
Yalan, hıyanet ü ahdsizlik olmaz ana erkânâ.”
Kayıt Tarihi : 15.2.2026 17:24:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!