Dünya Boşimiş Şiiri - Zihni Derin

DÜNYA BOŞİMİŞ
​Bir hayal peşinde koştuk yorulduk,
Bulanık sularda aktık durulduk.
Sonunda bir kuru dala savrulduk,
Anladım ki meğer dünya boş imiş.

​Dün neşem yerindeydi, bugün keder var,
Geniş gelen yerler şimdi oldu dar.
Göz açıp yumunca biter bu bahar,
Anladım ki meğer dünya boş imiş.

​Sultan olsan bile tacın kalacak,
Senden sonra birileri Takacak.
Emanet olan can-ı geri alacak,
Anladım ki meğer dünya boş imiş.

​Mal toplarsın ama yiyemezsin hey,
Vakti gelince hiç kar etmez bir şey.
Susar elbet bir gün dertli çalan ney,
Anladım ki meğer dünya boş imiş.

​Kimi saray yapar mermer taşından,
Kimi ekmek bulmaz zehir aşından.
Vaz geçersin tatlı canın başından,
Anladım ki meğer dünya boş imiş.

​Gidenler dönmüyor haber gelmiyor,
Ağlayan gözlerin yaşı dinmiyor.
Kimse bu devranın sonun bilmiyor,
Anladım ki meğer dünya boş imiş.

​Kırdığın kalplerin vebali ağır,
Zalim olan kulun kulağı sağır.
İster feryat eyle, istersen bağır,
Anladım ki meğer dünya boş imiş.

Z​ihni kulun sözü nasihat sana,
Sakın ha aldanma fani cihana.
Sonunda girersin darca mekana,
Anladım ki meğer dünya boş imiş
Yazan Şair:Zihni DERİN
05.01.2026 Ankara