Dünya Şiiri - Şevki Özpelit

Dünya bir kayık yokmuş dümenim
Kalmamış dosta benim hiç güvenim
Konuş ben seni nasıl seveyim
Yüzüme bir türlü gülmeyen dünya

Günlerim başladı elemle kederle
Dünleri unuttuk tek bir kalemde
Yarınlar sır gibi kalkmıyor perde
Nasıl güveneyim yalansın dünya

Bir kahvenin varken 40 yıl hatırı
Yazmakla bitmeyen onca satırı
40 gün sürmeyen benim hatırımı
Unutup güvenmem yalansın dünya

Ağlamaktan kurumayan gözlere
Anlamı kalmamış verilen sözlere
Çıkar için gülen sahte yüzlere
Bakıpda güvenemem yalan dünya

Unutulmaz acı dolu günleri
Bizden gençliğimi çalan yılları
Yüzümdeki hatıran çizgileri
Nasıl sileyim söyle yalan dünya