Acımı içime gömmeye alıştım,
Dim dik ayakta durmaya çalıştım,
Omzumdaki yüklere rağmen çabaladım,
Biraz da olsa hafifledi sandım,
Kafamdaki sesleri bastırdım,
Ruhumdaki yaraları dağladım.
Ama artık dayanacak gücüm kalmadı.
Sırtım şu koca yükten kamburlaştı,
Dizlerimin dermanı kalmadı.
Diz çöktüm sonunda koca dünyaya.
Mutluluklarımı aldı,
Gençliğimi aldı,
Enerjimi aldı,
Geriye bir tek değersiz canım kaldı.
Onda da gözü kaldı...
Kayıt Tarihi : 27.1.2026 13:22:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!