Dünde Kalan Şiiri - Kenan Adsaz

DÜNDE KALAN

Bir bahar saklıdır
ömrümün çocukluk dergâhında;
birlikte büyümenin sıcaklığında
ve umudun alabildiğine derinliğinde.

-Düşümdeyim şimdi.

Günün bilinmez bir saatinde,
ağzımızda otlu peynirin tadı,
aklımızda yarım kalmış oyunlarla.

Hangi oyunun
sonu gelmesin dediğimiz anındayız.

Sıcaktan esmerleşmiş
tenimizin yaz güneşi hatırasında,
yüzümüzde tebessüm,
içimizde daha oyundan çıkmamış bir heyecan.

Zaman durdurmaz bizi,
biz zamanı keyfederiz.

-Bir özlemin gölgesinde.

Her an mahalleden kovulacak,
oyunumuzu bozacak bir amcanın telaşında,
günah sayılmayacak yaramazlıkların
o tatlı korkusunda...

Dünüm özümdür benim.

-Akşamında.

Toplanmış bir ailenin etrafında,
kaşık seslerine karışan muhabbetlerde,
kalabalığın sofraya bıraktığı sıcaklıkta.

Evlat olmanın,
kardeş olmanın özlemini duyduğum
yegâne zamanda.

Keşkelerim benimle,
ben hâlâ keşkelerimin peşindeyim.

-Günün sonunda.

Gözümü yumduğum her anda,
yan yana dizilmiş
yatakların içtenliğinde,
tek başıma kaldığım bugünlerde,
dağılmış dünlerin sesleriyle
ben hâlâ o kalabalığın içindeyim.

Zaman yürür,
ben hatıralarımda;
varmak istemediğim yarınların
eşiğinde kalanım. K. Adsaz