Dün akşamüzeri
Kalbi atıyordu kaldırımların
Vitrinler göz süzerken
Kızılay sokakları
Amber çiçeği gibi ağarıyordu
Hep o gittiğimiz Zeynel Çilli bile
Işıl ışıldı, bizi çağırıyordu.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




'' çok güzel bir dilek...keşke gerçek olabilse...tebrikler...''
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta