Duhan mı gökyüzünü kaplayan?
Nedir bu kapkara duman?
Hocalı yanıyor,
Hocalı ağlıyor,
Hocalı kan kokuyor kan!
Duhan,yanan yüreklerden fışkıran duman.
Dayan yüreğim bu vahşete,nasıl dayanırsan dayan,
Öyle bir tanımsız vahşet ki bu!
Tuu medeniyet sen isen eğer,binlerce tuuu!
Duhan!
Kapkara semalarda çocuklar çığlık çığlık,
Nasıl bir adalet bu,bu nasıl insanlık?
Yükselen vahşi naralardan,anlıyorsun.
Ki, yamyamlık bu, düpedüz yamyamlık.
Duhan,Duhan!
Anam,bacım,oğlum,kızım,
Hocalıda yanan.
Hocalıda katliam,Hocalıda yas!
Bu vahşetin mimarı olamaz nas.
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta