Düğüm Şiiri - Mert Ali Bedel

Sevgilim,
Uzak kentim,
Hasretim…
Uslanmaz gönlümün son durağı,
Yazmakla yaşamak arasında kaldığım yer.
İçime çözülmeyen düğümler atılıyor;
Eller var ömrüme dokunan,
Gözleri bazı görüp bazı yumulan...
Fakat sevgilim,
Yaşamak duvarlarımı yumrukluyor,
Kapılarımı çalıyor binbir kez
Ve binbir kere yeniliyorum yaşamaya.
İçime dualar okumalısın,
Kurşunlar dökmelisin;
Yakılacak bir şeyler bulmasın,
Nitekim o vakit yaşamak olur niyetim.
Ve niyet ederim ki
Surlarım yıkılsın,
İnanacağım şeyler söylensin dost ağızlarda.
Otur şimdi şiirimin burçlarına;
Nergis kokusu sarsın her yanı,
Kuyular sessiz kalsın,
Ateşler yakmasın kutsal kulları.
Sevgilim;
Çarpık sözlerim,
Tezatlığım,
Şiirim...
İçime atılan bu düğümlere inat,
Lanetlenmiş sözlere inat,
Kalmak zorunda kalanlara inat,
Durup seni seviyor oluşumu kutlayacağım.
Şimdi aşk senin sözündür;
Sözlerin uslanmaz gönlüme
Hükümdür…