Kadın: Vakit, gitmelerin kucağına bırakılmış bir yetim şimdi. İçimde iki dev ordunun savaşı var; ne zafer mümkün ne de barış. Bir yanım prangalı bu sokağa, hatıraların gölgesine sığınmışım, gitmek demiyor dilim. Ama diğer yanım... Diğer yanım çoktan heybesini hüzünle doldurmuş, yollara düşmüş bile.
Söylesene ey gönlümün sızısı;
Yar mıydın bana, yoksa yaralayan mı? Bir merhem miydin kanayan yerlerime, yoksa o yarayı derinleştiren keskin bir bıçak mı? Adını andığımda dilim neden önce bir dua, sonra bir veda gibi titriyor?
Erkek: Soruyorsun ya, cevabı göğsümün tam ortasında saklı. Ben senin için sadece bir isim, bir gölge değildim. Fırtınalarda sığınacağın bir liman, karanlığında fer olmaya talip bir ateşim vardı benim.
Yar’dan öte candım ben sana... Can ne demek bilir misin? Tenin sızladığında ruhu duyan, nefesin daraldığında ciğerine dolan hava olmak demek. Ben seni severken kendimden vazgeçtim de, senin bir "belki"ne koca bir ömrü kurban ettim. Şimdi yaralayan diyorsan bana; bil ki o yara bende daha derindir, çünkü hançeri tutan el senin, saplanan sîne benimdir.
Kadın: Sabır diyorlar... Sanki sabır, bir bardak suyu içmek kadar kolaymış gibi. Bilmiyorlar ki sabır, her gün biraz daha eksilerek beklemektir. Gözlerimin pınarı kurudu da, içimdeki o çocuk hala pencere kenarında bir mucize bekliyor. Şehrin bütün ışıkları söndüğünde, sadece senin yokluğun aydınlatıyor odamı.
Tamamını Oku
Gitmek mi zor? Kalmak mı?
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta