Duam Şiiri - Birkan Demirci

Sana duam olsun,
iyiymiş gibi görünmeye mecbur ol.
Sevinçlerini ödünç al başkalarından,
Gülüşlerin yüzünde dursun,
içine hiç uğramasın.

Anlatacak çok şeyin olsun,
boğazına düğümlensin her kelime.
Cümlelerin yarım kalsın,
her hevesin kapıda çürüsün,
içeri girecek yüzü olmasın.

Kalabalıkların ortasında sus,
en çok da kendine yabancı kal.
Herkes tanısın seni,
ama kimse bilmesin.
Sesin duyulsun,
derdinin adresi olmasın.

Boğazın yırtılsın bağırmaktan,
Sesin yankı yapsın,
duvardan duvara vursun,
derdinin muhatabı olmasın.

Bir seni anlayan çıkmasın diye değil,
sen kimseyi içine alamayasın diye.
Soruların artsın, cevapların kaçsın,
her “iyiyim” biraz daha çürüsün içinde.

Gecelerin uzun olsun,
uykuların kısa.
Aynaya bakınca gördüğün,
anlattıklarından utansın.

Hatıralar kapını çalsın durmadan,
açacak hâlin olmasın.
Geçmişi anlatacak cesaretin,
bugünü paylaşacak kimsen olmasın.

Bir gün,
benim sustuklarımı anladığında
artık çok geç olsun.

Ve bir gün
birine her şeyi anlatmak iste,
ama
artık kimse sormasın.