İnsan; sahibini unutan köle,
Benliğin kahreden esaretinde,
Kalpleri kavuran bitmez bir çile,
Yalancı cennetlerin rehavetinde.
Kapında diz çöken biçarelere,
Sonsuz cennetinden bir esinti ver,
Seni ele sevirem ki...
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir
Devamını Oku
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta