Bir parça umudun kar altına saklandığı zamandı,
Çıkış yolları aranırda bulunamazdı.
Canlar tartışırken bir masada geleceği,
Uzaktaki anaların yürekleri çınlatılırdı.
Böyle gitmemeli diyordu Adnan yoldaş;
Yârine hasret bir sevdalıydı o, kovalıyordu zamanı,
Sevdalara aksın istiyordu zaman,
Umuda bölünsün istiyordu sofradaki ekmek.
Engin yoldaş kara gözlerde sevmiş karanlığı.
Usta ellerle yoğuruyordu özlem günlerinin sıcaklığını,
Gözlerindeki ışık aydınlatırdı odamızı.
Kayıt Tarihi : 14.3.2009 20:06:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!