Dost dediğin Şiiri - Tahsin Şeherli 2

Dost dediğin

Dost dediğin arkamdan konuşmaz,
Söz namustur, satılmaz bende.
Çamur atan kendi batağında kalır,
Ben yolumu yürürüm sessizce.

Ben eğilmem, eğdirmem başımı,
Omurgam var, ödün vermem.
Doğruyu söyledim diye yakarsan,
Bil ki külümden yine doğarım ben.

El uzatıp hançer saklayanla,
Aynı sofraya oturmam.
Korkakça duvar örenler bilsin,
Ben horozdan korkup kaçmam.

Adamlık dille olmaz,
Yürek ister, duruş ister.
Yalakalıkla büyüyenler,
Gölge sanır kendini, güneş ister.

Ben kurdum, postla işim yok,
Havlayanın sesine dönmem.
Dik duranı uzaktan tanırım,
Sürünene selam vermem.

İt gibi saldıran çok bu devirde,
Kurt gibi susan az kaldı.
Maske düştü, yüzler açıldı,
Gerçek olan meydanda kaldı.

Ciğersizin kapısı kapalı bana,
Yüreksizle yolum kesişmez.
Benim yolum bedelli yoldur,
Ama onursuzdan selam geçmez

Söz Tahsin Şeherli)