Ebubekir Şiiri - Afşin Dualı

Kureyş içinde bir kalb-i selim,
Sadâkat burcunda bir ulu hakim.
"O dediyse doğrudur" diyen o lisan,
Sıddîkiyet mührüyle şereflendi insan.
Malını mülkünü bezm-i elestte,
Feda eyledi her bir nefeste.
Hubb-u Resul ile yanar derunu,
Aşk yolunda buldu en büyük nuru.
​
​Ey Yâr-ı Gâr, ey vefalı yoldaş,
İslam’ın yolunda sarsılmaz bir taş.
Zinnureyn’e, Faruk’a rehber-i evvel,
Resul’ün yanında en mukaddes el.
Allah yolunda canı nispâr eyler,
Cihân-ı fânide Hakk’ı zikir eyler.
​
​Sevr’de bir sızı, bir ince keder,
"Üzülme, Allah bizimle" müjdeli haber.
Mağaranın ağzında örülür ağlar,
Ebubekir’in aşkıyla inler bu dağlar.
Mü’min-i kâmil, vakur u halim,
Zulmetin içinde sönmeyen alim.
Cihad-ı ekberde en önde koşan,
Hicret yollarında bendi aşan.
​
Fedâke ebî ve ümmî yâ Resulallah!
Dedi ve vazgeçti her bir varından.
Ne şöhret bekledi, ne dünya malı,
Sıyrıldı nefsinin kirli darından.
Bahr-ı sadâkat, Şems-i hidâyet...
​
​Ey Yâr-ı Gâr, ey vefalı yoldaş,
İslam’ın yolunda sarsılmaz bir taş.
Zinnureyn’e, Faruk’a rehber-i evvel,
Resul’ün yanında en mukaddes el.
Allah yolunda canı nispâr eyler,
Cihân-ı fânide Hakk’ı zikir eyler.
​
​Hicretin yollarında tozlu bir iz,
Gönüllerde kalan sönmez bir aziz.
Es-Sıddık... Es-Sıddık...
Rahmeten vasiâ...