Dost Şiiri - Tokatlı Arslan

Bir dost bekliyorum,
Çayıma ortak olsun,
Öyle tanıdık da değil,
Uzak yoldan gelip geçen,
Biri bile olsa,
Oturup karşı tabureme,
Bir selam versin sadece,
Adını bilmesem de olur.

Kelâm etsek şurdan burdan,
Ne siyaset, ne spordan,
Havadan, sudan başlasak,
Yağmura, rüzgâra geçsek,
Mutluluğa, hasrete yelken açsak.
Sevgiye, aşka dem vursak,
Sınırlamasak ufukları,
Aşk dediysek hemen,
Ne bir kadın,
Ne de bir erkekten bahsetsek.

Şimdi koyulaşan sohbetin,
Çıkarsızlığına kapılan,
Yüreğimizi konuşsak.
Sonra tazelense çaylar,
Yüzümüzdeki çizgilerden,
Bir tutam mazi koysak,
Şeker yerine bardaklara.
Her yudumda tekrar,
Eritsek gönlümüzün,
Şu yalnız kalmışlığını.

Sonra fatketsek mehtapla,
Tanışan sohbetin,
Güneşe kavuştuğunu.
Usulca koyulsak yolumuza,
Dönmeden sırtımızı,
Yeni bir günle ayrılsak,
Bir “hoşçakal” ile birbirimizden.