Dönmedi Şiiri - Mustafa Muho

Dönmedi... Mevsimler geçti, dönen rüzgâr döndü, sen dönmedin.
Yandı gönlüm, küle döndü, sönmeyen dert sen oldun.
Bir umutla bekledim her gece, her gün, her an,
Ben eskidim, yollar eskidi... sen dönmedin.

Adını yazdım yağmura, aktı gitti her hece,
Gözlerimde gece kaldı, sabah uğramaz ince.
Herkes dedi: "Unut artık, bitmiştir bu hikâye."
Ben sustum, kalbim konuştu: "Belki döner bu gece."

Ne bir haber, ne bir ses, ne de yarım bir selam,
Hasret oldu ekmeğim de, gözyaşım oldu akşam.
Bir ömürlük sevda kurdum, bir cümleye sığmadın;
Ben seni hiç bırakmadım... Sen bana hiç dönmedin.