Dönme dolap Şiiri - Gece Gözlü

Dönme Dolap

​Yükselir göğe doğru zamanın çarkları,
Bir çocuk masalımsı, tatlı ve derin.
Aşağıda bırakıp o yorgun korkuları,
Rüzgârına kapıldım gözlerindeki ferin.

​Zirveye varınca durur sanki cihan,
Şehrin ışıkları ayaklarımızın altında.
Öyle bir ân ki bu, zamandan münezzeh bir an,
Kalbim titrer ezelden kalma bir dokunuşta.

​Döner ey yâr, dönmek kaderidir bu çarkın,
İnerken de yükselirken de elin elimde.
Farkı yok gidişlerin, gelişlerden bir farkın;
Aşkın sonsuz döngüsü saklı tek bir kelimende.

​Bulutlara teyelleyen bu sevda bizi,
Geceye imzasını atar yavaşça.
Dönme dolap tükenip bitirse de izi,
Ruhum kalır seninle o en yüksek dorukta.

​Işıklar sönse de bu panayır yerinde,
Sussa da gürültüsü faninin ve zamanın,
O çarkın izi kalır ruhun en derininde,
Aşkıdır ayakta tutan bu devasa devranın.

​Dursun dönme dolap, varsın nihayete ersin;
Biz göğe değdik bir kez, düşmek artık teferruat.
Sen ki bu ömrün en güzel devirdaimisin,
Sende başlar, sende biter her bir kâinat.

​ gece mühürlenir son bir bakışta,
Devrilir üzerimize yıldızların tacı.
Biz sonsuzluğu bulduk bu kırık akışta;
Aşk, zamanın çarkına basılan en tatlı acı.