Döngü Şiiri - Şükran Koyuncu

Şükran Koyuncu
2

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Döngü

Çocuktum, yoktun.
Büyüdüm, yoktun.
Zahir miydi yokluğun,
Yoksa
Aşikar mıydı varlığın?
Ezelde miydin ebedde mi?
Yoksa
Yanımda,
Düşümde,
Müjganımda,
Korlayan alevimde,
İçimde...

Çürüyen her uzvunun içinde
Ben vardım.
Sen vardın beni var eden her uzvun İcinde
Ben senden sen benden var olmuşsan
Var mıydı ikilik?
Yoktu...

Sen vardın, ben vardım
Sen yoktun,
Kâinat yoktu,
7 kat âlem yoktu...

Sen vardın, ben vardım
Çocukluğum vardı,
Gençliğim vardı,
Elim vardı, kolum vardı
Gökte uçan uçurtmamın kuyruğunda Umudum vardı!

Sen yoktun, ben yoktum
Çocukluğum yoktu,
Gençliğim yoktu,
Elim yoktu, kolum yoktu,
Gökte uçuracak uçurtmam da olmadı ki hiç benim

Ben var mıydım?

Ne aynalarda gördüm kendimi
Ne de bir göreni duydum
Hay aksi!
Doğru ya...
Yoktu ki ikilik
Ölüler göŕünür müydü hiç...

Şükran Koyuncu
Kayıt Tarihi : 7.11.2019 23:53:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!