Dön Anneciğim Şiiri - Yunus Emre Aydoğdu

Ayrılık vakti mi geldi seni aldılar?
Kanayan yarama hançer sapladılar.
Ayırdılır, seni benden ayırdılar.
Yanlızlığı sevmezsin gül anneciğim,
Tut ellerimden tut, dön anneciğim

Görüyorum ağlıyor o mermer taşlar,
Ağır bir yük, üzerinde kara topraklar...
Soluyor, açılmadan tüm goncalar,
Ellerini ver bana, ver anneciğim,
Kalk yatağından dön, dön anneciğim.

Gül niyetine kokladığın nice çileler,
Biçare yavruna gülen o gözler,
Nerede sabrı, kanaati öğreten sözler?
N'olur uyan, gel anneciğim,
Ruhu okşayan bakışlarınla dön anneciğim.

Gün geldi, yüreğine sığdı dünyalar.
Gün geldi, yağdı gamlı yağmurlar,
Toprak olmasın, altnda cennet olan ayaklar.
Çaresiz bırakıp gitme, gel anneciğim,
Kanayan yarama merhem ol anneciğim.

Çektiğim dertleri çekse, erirdi dağlar,
Bağrım yanar, yanar kan ağlar.
Göz kapaklarından vurulunca kasırgalar,
Tükenebilir mi hiç yalvarışlar?
Kır üzerindeki tahtaları, kalk anneciğim,
Ağlayan gözlerime bak anneciğim.

Güneş misali battın, bitmiyor karanlıklar,
Gecenin ardından yine bir gece doğar.
Uçsuz bucaksız meçhul ummanlar,
Azgın kollarında, yavrunu boğar,
Hasret bitsin artık gel anneciğim,
Ak saçlarınla beni sar anneciğim.

'Annen yerinden memnun' diyorlar,
'O seferden geri dönen yok' diyorlar,
Kalk, üzerinden savrulsun kara topraklar
Cevap ver de dinsin bu haykırışlar,
Bekliyorum dönelim, gel anneciğim,
Beyaz kefenini yırt at anneciğim.

Güller sarardı neden ötmüyor bülbüller?
İnliyor nağmeler, ağlıyor gözler,
Sırdaşım oldu sensiz hain geceler,
Burukluğun şiirinde tükenmeyecek heceler,
Bari tut ellerimden çek, çek anneciğim,
Beni de yanına al, al anneciğim.