Dön Şiiri - Can Hacıoğlu

Sessiz demeyin bana. Ben çok konuşuyorum aslında. Geri dön! diyorum, Seviyorum! diyorum Özledim! diyorum, diyorum demesine ama hepsi kafanda diyor bir ses. Ben o sesi sevmiyorum keşke sussa.
O ses haklı aslında. Çıkaramıyorum konuştuklarımı iki dudağımın arasından n'apıyım. Ah dudaklar.
Aslında suçu dudaklarımıza atmaya gerek yok. Ne seninkilere, ne benimkilere. Hele günlerdir bana bir şey söylemeyen dudaklarına ne diyebilirim ki ben? Hala senin onlar sonuçta. Aslında benim dudaklarım
seninkiler kadar masum değil biliyor musun? Böyle sürekli açılıp kapanırlar yanlış insanlara yanlış şeyler söylerler. Boşver şimdi. Bazen başarırım ben. Durdururum dudaklarımı.
Böyle bütün gün kapalı dururlar. Sonra yine onlar üzer beni. Onlar, kulaklarım. Hep üzerler beni. Eskiden mutlu ederlerdi doğru dudaklardan
doğru şeyleri duyarlardı. Severdi benim kulaklarım seni. Ortak yönümüz çok, sonuçta benim kulaklarım. Sıkıyosa sevmesin. Aslında iyi dayandılar. Düşündüğün kadar üzmediler beni.
Arada bir affederim ben onları. Çünkü dudaklarımla iş birliği yaparlar, kapanırlar bütün gün. Biri gelir Sevme! diye bağırır, kulağım bana Sev! diye fısıldar. Biri bağırır, o fısıldar. Ton önemli değilmiş
aslında, ben bunu geç öğrendim. Fısıltılar mış aslında güçlü olanlar, güçsüzden gelenler, güçlenmeye çalışanlar falan hep fısıltılar mış. Bunu da geç öğrendim. Beslerim ben fısıltılarımı, büyüsünler. Ne biliyim belki bir gün dönersin
fısıldamak yerine bağırırım doğru kelimeleri, doğru insana. Arada bir özlüyorum doğru insanı, arada bir özlüyorum seni, belki biraz sık özlüyorum. Bazen daha çok özlüyorum, aslında her gün daha çok özlüyorum.
Galiba dön demek istiyorum. Galibası yok bu işin! Dön demek istiyorum. Dudaklarım hazır, kulaklarım kapalı tam dedim diyeceğim baş belam çıkıyor ortaya. Kalbim. En şerefsizi aslında kalbim, ayrıca korkak. Kaba falan değilim
hak ediyor. Bir ekranda adını görsün göğüsümü parçalarcasına atmaya başlıyor. Demekki seviyor seni. Ama dön dedirtmiyor dudaklarıma. Korkağın teki o çünkü. Neymiş efendim senden korkuyormuş, gidersin sanıyormuş.
Bunları hep o kulak sokuyor kafasına! Giden neden dönmesin ki? Ben olsam dönerdim. Aslında oldum, ve döndüm. O da oldu, bence döner.