Döküntü Şiiri - Atilla Atakan Bolat

Az önce uzun bir yazı yazdım ve yanlışlıkla sildim. Bir anlam aramam lazım mı bilmiyorum Son cümleler şöyleydi galiba Beni anlayacak ruhlara ithafen Ben hala yaşıyorum ve yaşatıyorum. Dilim öylesine susmuş vaziyette ki son zamanlarda ben bile bu suskunluğa şaşırıyorum Bazen beni anlayanların eksikliğini hissediyorum. Çevremde yalnızca duyduğum birkaç safsata Güya herkes beni anlayabiliyor Hadi bir şarkı daha dinleyelim. Belki bir gün dinlediğimiz şarkılarda dans ederiz Nefesvari Bu kelimeyi çok sevdim Ve neden bilmiyorum ama kendimle çok özdeştirdim Çünkü her şey ufak bir nefese benziyor Bir nefes kadar kısa ve nasıl geçip gittiği anlaşılmıyor Gül yaprakları Göğsümde öyle bir tını var ki ritmi her gece rüyalarımda can buluyor Beni anlayacak var mı