Dokunmadan Sevmek Şiiri - Güven Tekin

​ DOKUNMADAN SEVMEK
​Bir kadın var, günümü aydınlatan,
Bir kadın var, rüyalarımı süsleyen.
Bir kadın ki; vicdanıyla yer göğü inleten,
Bir kadın ki; bir bakışı dünyalara bedel...

​Bir kadın var işte, gel de sevme!
Gülüşüne iki cihan feda edilir.
Varlığıyla can verir, nefes olur ömrüme,
Ben bu kadını, canımdan çok severim.

​"Nasıl sevdin bu kadar uzaktan?" dediler,
Gülümsedim ve dedim ki;
Eli elime değmedi belki,
Göz göze gelip de sükut etmedik ama...

​Ben o kadının en çok yüreğini sevdim,
Saflığını, o çocuksu doğallığını sevdim.
İçindeki o bitmek bilmez iyi niyeti,
Ve bakmaya kıyılamayan ela gözlerini sevdim.

​Bir kadın sevdim; yüreği tertemiz,
Bir kadın sevdim; mahcup ve masum.
Bir kadın sevdim; bakışı ela, sözü vefa...
İşte ben o kadını, her şeyiyle çok sevdim.