Doğu Ayazı Şiiri - Halil İbrahim Yılmazer

Hani unutulurdu dertler
Hani ispiyonlamazdı pantolon
İçinden babasının paralarını aşıran çocuğu.
Ak yüzlü raylardan geçen trenler
Sadece ümit taşırlardı hani.

Kandırıldım...
Yirmimde öğrendim,
Dünya kaderinin annemin diliyle yazılmadığını,
Mutluluklara;
Artık babamın gözlerinden bakılamayacağını anladım.
Yirmimin en büyük fiyaskosu;
Aslında insanların
Hiçbir tarihte kardeş yaşamadıklarını anladım.
Siyahla beyazın farklı durduğunu anladım,
Tıpkı insanların teninde durdukları gibi.
Yirmimde kavradım
Savaşla barış arasındaki keskin çizgiyi.
Aklımda;
Bildiklerimin yanlış olduğu dehşeti.
Ellerim kulaklarımda,
Yüzüm hüzünlü,
İleri geri sallıyorum başımı delirmiş gibi.

Doğu ayazı kadar soğuk yüreğim şimdi.
Özlemler hasretler geride kaldı.
Kaburgamın altında tarifsiz hüzün,
Midemde bir taş,
Aklımın açıklarında koca bir pürüz bugün.
Durmadan ilerliyorum;
Kaçınılmaz bilinmeze
Ayaklarımda pranga,
Kalbimde çözülmez bir düğüm.