Qapını qış alıb, meyvə soğulur,
Ən yüksək nöqtədə hava boğulur.
Sanma ki dünyaya asan doğulur,
Hər insan gəlişi ağrıdan keçib.
Həyatın heç fərəh vermədi ki çox,
Bir qarnı ac oldun, bir qarnınsa tox.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta