Diz Çökmem. Şiiri - Hüseyin Yanmaz

Koca bir şehir, sessiz bir sokak…
Ve ben, tek başıma ama eğilmeden.
Ne bir ses isterim artık,
Ne bir yıldızın merhametini.
Karanlık mı?

Ben karanlığı yara yara yürürüm.
Yalnızlık üstüme yürüdü,
Duvarlar daraldı, geceler ağırlaştı.
Ama diz çökmedim.

Çünkü onur, insanın son kalesidir.
Hayallerimi söndürdüklerini sandılar,
Oysa ben ateşi içimde sakladım.
Susturdular sandılar,

Oysa susuşum fırtına öncesiydi.
Ve şimdi bilsin bu şehir:
Ben korkudan yapılmadım.
Başım dik, yüreğim çelik.
Ne karanlık beni yutar,
Ne yalnızlık beni ezer.

Ben varım.
Onurumla varım.
Yıkılsam da eğilmem.
Sussam da teslim olmam.
Bu sokaklar adımı
Direniş diye fısıldar...

Hüseyin YANMAZ
02/03/2026