Diyet Şiiri - Hilal Avunyalı 2

Diyet
Kimse görmedi geceyle pazarlığımı,
Sessizce topladım dağılan her yanımı.
Güvendiğim dallarim kırıldığında anladım;
Hayat benden bekliyormuş kendi dermanımı.
Yorgundum, bir elin omzuma değmesini bekledim,
Ama en çok sarıldıklarım açtı en derin yaramı.
Güçlü değildim aslında, sadece başka çarem yoktu,
İnandığım o masallar, birer birer yalan oldu.
Şimdi bu çelikten zırhı üzerimde görenler,
Doğuştan böyle sarsılmaz sanıyorlar beni.
Oysa ben, fırtınada savrulmamak için
Köklerimi toprağa tırnaklarımla kazımiştim.
Mecburiyetten ördüm bu kalın duvarları,
Bir daha kimse kırmasın diye o ince narin dallarımi.
Ben gücü sevdiğimden değil,
Yalnızca kendimi korumak için seçtim bu yolları.
Bir avuç gökyüzüydü payıma düşen,
Neden bu kadar ağır cezalar?
Hangi günahın bedeli bu sessiz çığlık,
Hangi kırık aynada kaldı aksim?
Yollar mı dolambaçlı, ben mi şaşırdım,
Hep aynı kapıda mı biter hevesim?
Bir mahkeme kurulmuş içimin derininde,
Savcı benim, suçlu ben, hakim yine ben.
Soruyorum geceye, "Sonu belli mi?"
Yoksa bir ömür mü geçecek kendimi affetmeden?
Gönlümün heybesinde ağır bir sızı,
Daha kaç kış bekler bu bahar ayazı?
Günahkar mı kalbim, yoksa sadece mahzun mu?
Bu yüreğimde bitmeyen sızı
Sussun artık içimdeki o hırçın kalabalık,
Borcum neyse ödendi, çekilsin bu karanlık.
Vursunlar mührü, bitsin bu infaz;
Kendimi affettim, en büyük özgürlük yalnızlık.
Belki de bir lütuftur bu ağır imtihan,
Küllerinden doğmaktır asıl olan
Diyet biter elbet, kalem kırılır,
Kendine sarılınca belki o zaman affolur insan.
Hilal Avunyalı ✍️
05.03.2026