Diye Şiiri - Ahmet Ekici

Yönümü dağlara, döndüm yürüdüm
Arsız insanları görmeyim diye
Buz iken ayazda, karda eridim
Sonsuz sıcaklara ermeyim diye

Çok koştum,az gittim yine yoruldum
Dost taşıyla, Kırk yerimden kırıldım
Kendi dikenime sıkı sarıldım
Vefasız gülleri dermeyim diye

Ruhlar görünmüyor,pasaktan kirden
Kimi toprak alır bastığı yerden
Kaçmaktan yoruldum bu gibi türden
İt ile çuvala girmeyim diye

Kılavuzu takip ettim şaşmadım
Pişmek için çok uğraştım pişmedim
Mecnun gibi sonsuz çöle düşmedim
Ahmeti kimseye sormayım diye