Diyarbekir'e Sor Şiiri - Aydın Kizir

Derdimi sorma bremın
Gök gürli, bulut ağli
Yıkıli koca dağlar

Bi söylesem derdimi
Karacadağ üzili
Üstüme gelme benim

Ben, bende degilem, içim yani
Öyle bi yaniki, saniyem eri

Volkan olmişam, lavlarım beni yaxi
Kayni duri içimde, onlari zor tutiyam

Neredeyem bilmiyem
Ben kendımde eriyem

Hamuruma maya diye dert katmişlar
Sonrada ayağ altında eyicene ezmişler

Bağıriyam ama benden başka kimse duymi
Ben saan demişem derdimi açma benim
Açsan işte ele kapatamazsan

Ben bende değilem, offf! içim yani
He kurban he,
Anasi kurban babası heyran

Bende bi zamanlar saan benzidim
Yiğittim aslan kibi , kaplan pençeli

Hani bi kükresem, dağlar yerinden oynidi
Gök gürli bulut ağlidi

Şimdi kedi miyavlamasi kibi çıxi sesım
Kimseler duymi
Halimi bilmi

Kollarım qertel kanatlariydi
Şimdi titri, beni bile taşımi
Çünki ondada iş kalmamiş
Gözlerim şahan gözi kibiydi
Şimdi üç nımara gözlükte fayda etmi

Valla kardaşım ben böle degildim
Sonradan oldum
Hani diyiler ya, sonradan görme
Ben sonradan görmeyen oldım

Halsızam, Xesteyem, béçareyem

Bılirmisen? Beni tanımağ istersen
Beni evli bedene sor
Dıngılhavaya sor
Hesırli, dörtayağli minareye sor
Gazi köşki, benusen, dağkapi, saraykapi
Hevsel bağçalari, mardinkapi
Ongözli, ax hançepek ax

Bunlar bilir beni
Dedim ya bremın, beni bunlar tanımazsa
Diyarbekire sor
O mutlaka tanır beni bremın