Bir gün Kam Gan oğlu Han Bayındır yerinden kalkmıştı,
Büyük otağını yer yüzüne diktirip önüne ateş yakmıştı.
Alaca gölgeliği gök yüzüne yükselmişti,
Bin yerde otağına ipek halılar döşenmişti.
Hanlar hanı Bayındır yılda bir kere ziyafet verip giderdi,
Yerin seni çektiği kadar ağırsın,
Kanatların çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı kadar canlısın,
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin,
Nefret ettiklerin kadar kötü..
Devamını Oku
Kanatların çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı kadar canlısın,
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin,
Nefret ettiklerin kadar kötü..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta