Diriliş Şiiri - Zühre Türkeli

​Gidişlerin tozunu yutarken dimağım,
Sarsılır sandılar o koca dağı.
Yıkılır, ufalanır, bir avuç kül olur,
Derdini bir kefene sarar da... ölür dediler.
​Ama bak;
Gölgem hala dik, toprağım hala derin,
Ben buradayım, o bırakıp gittikleri yerin tam kalbindeyim.
​Bana kızgınlarmış, öfkeleri bir kor gibi taze,
Çünkü düşmeyişim, onlar için en ağır cenaze.
Beklediler ki diz çökeyim, tutunacak dal arayayım,
Geceyi gündüze katıp, kapılarında yalvarayım.
​Oysa ben fırtınayı bir yorgan gibi üzerime çektim,
Gözyaşımı içime, umudumu en sarp kayalara ektim.
​Gittiler...
Kızsınlar!
Ayakta kalışım, kazanamadıkları bir savaşın en acı yazıdır.
Düşmediğim için suçluyumdur onların mahkemesinde,
Çünkü...
Bir devin dirilişi duyulur her nefesimde.