Direncin Baharı Şiiri - Mehmet Çobanoğlu

Direncini baharıdır bizi barikatlara götüren,
Yıldızların koynunda.
Devrim tadında olan,
Düşlediğimiz,
Kocaman bir ihtilaldir,
Doruklarında toplandığımız şu dağlarda.
​Hevesle yürüyoruz yepyeni bir güne;
Dilimizden dökülen,
Halkların
Özgürlük türküleridir.
Bir uyanışın sabahında,
Kalplerden kalplere coşup
Esen rüzgârlarla memlekete akan...

​Dursun zaman, dursun ölümler!
Bu kavga bizim;
Kadim ovaları, sarp dağları aşıp gelen.
Zincirini kırmış bir nehrin havzasından,
Suların yansıması
Yüzümüze vuruyorsa eğer; ışıldayan
Güneştendir.

​Direncincin, umudun
Baharı
Gelmişse,
Ekmek kadar kutsal,
Su kadar berrak ve hür,
Güzel bir yaşam müjdelemesidir.

​Geceler uzun olsa da yolumuz aydınlık bizim,
Ateşimiz sönmeyecek,
Karanlıklar içinde.
Ayaklarımız yorgun, zemin taşlı ve sert,
Sırtımızda birikmiş keder ve dert.
Yine de durmak yok;
Bir nefes,
Bir sabır,
Yürüyen her adım karanlığı dağıtacak.
Biz yoldaşlar
Yürüyoruz yarının güneşine, kavlimiz budur.

​Ey devrimci kadın,
Ey yiğit adam!
Toprağın derin rahminden yeşeren umutla...
​Çünkü biz biliriz;
Her dikenli yolun sonunda
Bir bahar vardır,

Her suskun taşın, toprağın içinde bir çığlık, bir ağıt vardır.
​Ve biz;
İşçisiyle,
Köylüsüyle,
Aydınıyla;
Kürdüyle,
Türküyle,
Ermenisiyle,
Çingenesiyle
Her çığlığın, her mutluluğun adıyız.
Yarına uzanan
Direncin türküsü bizde, çünkü umudu bizde.

​Mehmet Çobanoğlu
17.03.2026
İstanbul