Dilruba Şiiri - Elbeyi Nazmi Eyyuboğlu

Antoloji.com mobil uygulaması Şiirler, şairler, mesajlarınız ve gruplarınız telefonunuzda. iPhone ve Android için ücretsiz. Uygulamayı İndirİndir
Elbeyi Nazmi Eyyuboğlu
64

ŞİİR


4

TAKİPÇİ

Dilruba

Hüznün sarnıcında biriken o ezelî zehir, vaktin rahminde çözülür dem be dem. Nazenin bakışın ki semayı yırtan bir seyf-i bîaman, zulmete bürünmüş bir salkım misali düşer ömrüme; ne kamer razı bu gasba ne kandiller şahit. Bir hurma dalından dökülen kelâm gibi, suskun odalarda yankılanır adlandırılamaz bir Kevser. Hangi kuyunun dibinden çeker bu melûl eller? Ne bir vuslatın tülü ne hicranın ipeklisi… Yalnızca sinemin basık tavanında, derviş sabrıyla büyüyen o ağır, o sırma sızı. Bir kervan geçer zihnimin ıssız sahrasından; yükü lâl ü mercan, sancağı firkat yorgunu. Hangi bedesten satar senin o gamzeli melâlini? Çöl rüzgârları savurur küllerini ruhumun ve bir derviş hırkası gibi üzerime örtülür yokluğun. Gece, katran karası bir zülüf gibi yayılır hücreme; mecmerlerden sızan o ağır, o uyuşturucu buğu… Zaman durur, akreple yelkovan kilitlenir birbirine. Gönül dediğin, dar sokaklarında soluksuz kaldığım o kadim ve mahrem bir Şark divanıdır sanki. Ey sadağında binbir gece masalının o sönük feri, hangi ücra köşede unutulmuş bu asi sevdalı? Ne bir hünkâr lütfu ne zahidin kınadığı günah… Sinemin sarp dağlarında yankılanır nâmın ve mühürlenir ebediyen bu dilruba sükût.

Elbeyi Nazmi Eyyuboğlu
Kayıt Tarihi : 12.11.2026 14:01:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Hikayesi:


Şiirin sadeleştirilmiş hali: Dilruba — Gönül Çelen | Büyüleyen Sevgili Hüznün derin kuyusunda birikmiş o kadim zehir, zamanın içinde an be an çözülüp dağılıyor. Senin o ince, zarif bakışın, göğü bile parçalayabilecek amansız bir kılıç gibi, karanlığa bürünmüş bir üzüm salkımı misali düşüyor ömrüme. Ne ay bu haksızlığa razı oluyor ne de gökyüzündeki kandiller buna tanıklık ediyor. Bir hurma ağacından dökülen kutsal sözler gibi, sessiz odalarda yankılanıyor, adına bile karşılık bulamadığım o ilahi güzellik. Bu kederli eller hangi kuyunun dibinden çekip çıkarıyor bu acıyı? Ne kavuşmanın ince bir örtüsü var üzerimde ne de ayrılığın yumuşak bir dokunuşu… Yalnızca göğsümün daralmış tavanında, bir dervişin sabrı gibi ağır ağır büyüyen, altın işlemeli bir yara var. Bir kervan geçiyor zihnimin ıssız çölünden; yükünde değerli taşlar, sancağında ayrılığın yorgunluğu. Senin o gamzene saklanmış hüznünü hangi çarşıda bulup satın alabilirim? Çöl rüzgârları ruhumun küllerini savuruyor ve yokluğun, bir dervişin hırkası gibi gelip üzerime örtülüyor. Gece, zifiri karanlık bir saç teli gibi yayılıyor hücreme; tütsü kaplarından yükselen ağır ve baş döndürücü bir duman gibi… Zaman duruyor; saatin akrebiyle yelkovanı birbirine kilitleniyor. Sanki gönül dediğin, dar sokaklarında nefessiz kaldığım, geçmişin derinliklerinden gelen, mahrem ve kadim bir Doğu divanı. Ey içinde binbir gece masallarının son ışığını taşıyan, bu asi sevdalı hangi uzak köşede unutulup kalmış? Ne bir hükümdarın bağışıyla elde edilmiş bir mutluluk var ne de din adamının ayıpladığı bir günah… Senin adın göğsümün sarp dağlarında yankılanıyor ve sonunda bu büyüleyici, sevgili sessizlik sonsuza dek mühürleniyor.

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!