Diller Utandı Şiiri - Köşektaş Türküleri

Sözler boğazımda düğümlendi bak
Söylemek istedik diller utandı
Yalandan yüzlere gülücükler tak
Söylemek istedik diller utandı

Sevdaya düştü de gençlerin başı
Gözünden akıttı o kanlı yaşı
Basıldı bağrına mezarın taşı
Gizli sevmelerden kullar utandı
Araya giren o yollar utandı
Söylemek istedik diller utandı.

Ocakta aş yoktu tencere boştu
Komşudan istemek sanma ki hoştu
Yoksulluk peşimizden delice koştu
Yamalı hırkadan şallar utandı
Verilmeyen o eller utandı
Söylemek istedik diller utandı.

Gelinler dövüldü sustu köşede
Zehirler sunuldu tatlı şişede
Sözler düğümlendi kaldı hecede
Boynunu bükmekten güller utandı
Duvaklı başlarda tüller utandı
Söylemek istedik diller utandı.

Kaynana zulmünü kader saydılar
Gencecik fidana kökten kıydılar
Bağırdı sessizce sanma duydular
Bahtına bakılan fallar utandı
Sazımda titreyen teller utandı
Söylemek istedik, diller utandı.

Hasta olan saklar gitmez hekime
Bu canı harcadık, bilmem ki kime?
Köşektaş şahittir, benim kavlime
Boşa geçen ömür, yıllar utandı
Tabuta girmeyen, sallar utandı
Söylemek istedik, diller utandı.