Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Evet..bu dil sizin Sn.Maglicoğlu ama her bir canlının dili var...Siz ve bizler düşünüpte konuşmaya çekinenleriz vaya kısmi kunuşanlarız ..ya ..KONUŞAMAYAN..Güzeldi..sizi kutluyorum....atıl kesmen
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta