Bır huzun sarar ıcımı sensız aksamlarda,
Avutmak ne mumkun,ne yuregımı, ne de soz dınlemez bedenımı
Kah gozlerım dolar,kah boynum bukulur
Tek tesellım ellerını tutacagım an olur.
Dusundugumde ıkımızı yanyana,
Ya yollarda,ya arabada,ya da kırlarda
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta