Ne çok severdim sivilcelerini
Oysa sen
Ne çok uğraşırdın
O pembe sivilceleri gizlemek çin
Ve kendini bir başkasına
Beğendirmek için
Sönüp yanar sokağın sarı lambası
Demet demet hüzün saçar gece yarısı
Karanlığı aydınlatır yanınca loş ışıkları
Köşenin başında dizleri kırılmış
Yalnızca bir adam pasaklı mı pasaklı
Eskici mi ne almış tüm umutlarını
Bir an
Sadece bir an bile yok
Zihnimde
Baş köşede olmadığın
Yüreğimin kor ateşine
Odun taşımadığın
Umuttan
Bir bulut, bembeyaz,
Resim defterimin gökyüzünde,
Yüreğim titrer soğuktan,
Yatağım bulut, umuttan.
Beyaz bir kedi var
Utangaç bir şairim
Utanırım kelimelerin dilinden
Yan yana getirirken her birini
Gizlerim öznelerini
Kimsecikler tanımasın diye
Yeşile boyalı ela gözlerini
Varlığın
Güneşimin doğmasına
Ay ve yıldızların aydınlatmasına
Sebep
Karanlık geceleri
Yaşamamın nedeni ondandır
İlkokul sıraları
Mintaha idi ilk sevdiğim kız
Hiç unutamam
Kara kuru bir kız Mintaha
Çizgili defterimin kenarına
Kırmızı kalpler çizecek kadar sevdiğim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!