Dildâde Şiiri - Rukiye Suna

Yetti, hun olduğum al şaraplı bardakta.
Bir katredir evren, senin şehla bakışında.
Yol sormak, klavuza suç mu?
Bu dehşetli arazide, yapayalnız kalmak yetti.

Gidersen, burkulur yüreğim.
Yetti, kan oldu yüreğim, tuzağına düştüm.
Gam dolu bir gönülle ancak ben
Gürlerim, yıldırımlar gibi; aşka nankörlük edemem.

Bir çığlıktı engin dağlarda, yüreğim hiç susmadı.
Bir çığ gibi döküldüm; yüreğimi harladın.
Yetti, esmer kumruların sükûtu, cilvesi.
Mertebesi yücedir o lale yanakların.

Yaseminlerle çektiğin sınıra,
Aşırı giderek sarhoş rüzgarlar göndersem.
Yetti artık, dokunsam taç yapraklarına,
Buseler kondursam süeda mizacına.

Kalbimin hürriyetini sattım kahr eden şafağa.
Şefkat madenine doğru yol almak suç mu?
Bahtiyar değilim şimdi.
Süslenmiş gerdanına haleler çizmek suç mu?

Yetti, gam dolu bir gönülle ancak ben
Gürlerim, yıldırımlar gibi; aşka nankörlük edemem.