I walk, walk in a dark room,
retreat with each step.
Nothing happens,
but I die in my own darkness.
As the years pass before my eyes,
I notice the light of the device ahead
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




İnsanın kendi karanlığında ölmesi, çok üzücü. Peki bu karanlığı insanın kendisi mi yarattı.? İnsan kendi yaratmadığı karanlıkta yok olmamalı, direnmek güzel Aybüke hanım, bir gayret daha...
Tesekkur ederim Elif Hanim...
Gayet başarılı buldum, güzel bir konuya değinmişsiniz, tebrik ederim
Tesekkur ederim Elif Hanim...
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta