Deyişi İbret-2 Şiiri - Sadık Kocabaş

2. DEYİŞ-İ İBRET
Vakarını yitirmiş, nefsine köle,
Düşmüşler edepsiz, bulanık göle,
Akıl gemisini vermişler yele,
Edebi bir kenara atan utansın
.
Güzellik dedikleri, bir anlık heves,
Bilgelik gelince, kesilir nefes,
Bedeni sergilemek, ruha bir kafes,
Zulmetin içinde yatan utansın.

Asalet dediğin, özdeki sırdır,
İrfansız güzellik, soğuk bir kırdır,
Namusu bilmeyen, kalbi kısırdır,
Haya toprağını satan utansın.

Kadınlık bir sığınak, ulu bir chinar,
Aklıyla parlayan, her daim yanar,
Nadanlar sadece, surete kanar,
İffeti yerlere atan utansın.

Sözümüz sitemdir, sarsar cihanı,
Görmeyiz biz asla, sahte olanı,
Hakikat yolunda, harca bu canı,
Kalemsiz Şair der; batan utansın.