Derya Şiiri - Nazlıcan Erhan

Sen bir deniz derinliğisin,
Bense yüzme bilmeyen bir tutsak.
Dibe batıyorum iyicene,
Yaklaşıyor ölüm sessizce.

Öyle bir eksiklik ki,
Dolduramıyorum yerini.
Yüzdükçe boğuluyorum,
Tekrardan esir düşüyorum.

Okyanusun en ıssız dalgasına,
Yenik düşmüş gibi.
Kurtulmak istemiyorum,
Hoşnut veriyor güzelliğin.

Çok üşüyorum,
İstemiyorum başka yelkenleri.
Bekliyorum,
Senin ellerini.

Hapsetmiş vücudumu karanlığın,
Solgunluğu cezbediyor ruhumu.
Hasreti hançer misali,
İşliyor; ince ince bedenime.

Gözlerin ki,
Kusursuz bir şiir,
Sözlerin,
Bana ait bir melodi gibi.

Bir umarsız dalga aldı beni,
Çekti içine aniden.
Savaşamadan,
Deryasında kaybolurken ben.

Aşkın kalıcı yüreğimde,
Sen ki silindin gözümden.
Bırak beni çıkayım kıyıya!
Sileyim seni yüreğimden.

Oysa sen..Anladın beni,
Şimdiyse,
İçten avaz avaz bağırırken,
Dışım lâl gibi sessiz.

Nefesim tükendi,
Bekleyişim ümitsiz.
Nolur gel!
Yapamıyorum sensiz.

Vazgeç diyor hayat,
Kalbim ise savaş.
Ölüyorum gözlerinde,
Mavi akan sularında.