Deprem Şiiri - Bilal Aydoğdu

Altı Şubat sabahı dört onyedi suları,
Peydah oldu lağamda cehennem orduları,
Sabah ajanslar geçti, asrın felaketini,
Salim tanıyamadı kendi memleketini.
Soldu taze hayatlar üst üste istiflendi
Enkaza dönen güruh maziye kilitlendi.
Lağamlardan yükselir mahlukun iniltisi,
Küle dönmüş yüzlerde dehşetin pırıltısı,
Giryeli gözlerdeki kaygılı bekleyişler,
Birden enkaza döndü evler, konaklar, köşkler...
Havsalası tutulmuş, haşyetin paniğinde,
O dehşet peydah oldu duman çekildiğinde,
Hayaller yarım kaldı felaketin altında,
Mürde olan yavrular melek ALLAH katında.
Yıldırımlar kudurmuş lağamlardan kusuyor, Dağlar deniz üstünde sandal gibi oynuyor.
Çocuklar, eş... enkazda melül baba muzdarip,
Çaresiz bakan mağdur kolsuz kanatsız garip.
Asrın felaketinde soldu ciğerpareler,
Mecruh, melül nedenle ağladı yerler gökler.
Paramparça hayaller ruşeni kırık dökük,
Defnettiler toprağa gerisi boynu bükük.
Melekler her enkazda saf tutmuşlar en başta,
Ervahın imdat eder aman vermeyen taşta.
Şu cennetin kapısı sözün bittiği yerdir,
En bahtiyar olanlar gidip dönmeyenlerdir.