Denize Doğru Şiiri - Gülcan Arıkan

Yükseklerden denize doğru koşuyorum
Yalnız da değilim üstelik
Bir elimde rengarenk balonlarım
Hatırımda muhabbet kuşum
Çocukken kafesinden kaçırdığım...
Hayatta ki en kıymetli dalgınlığım,
Özgürlüğüne kavuşturan bir kuşu...
Hayatta ki en başarılı başarısızlığım,
Kaybettiği kuşunun ardından
Gecelerce ağlatan bir çocuğu...
Serin ve yokuş sokaklardan
Denize doğru koşuyorum
Nefesim kesilecek gibi oluyor bazen
Aldırmıyorum...
Ayaklarım mı aklımı
Aklım mı ayaklarımı geçiyor
Bilmiyorum...
Hangisi daha hızlı koşuyor,
Bir uslanmaz başım mı,
Başıma akıl erdirmeyen yaşım mı,
Kalbim hangi penceresinden izliyor bu yarışı
Onu da bilmiyorum...
İlk pes edecek kalbim gibi duruyor,
O zaten her zaman öyledir
Ne zaman dökülse göz yaşlarım
Kalbim bütün suçu üstlenir,
Nefesim kesilecek gibi oluyor bazen
Aldırmıyorum...
Durmak,kalmak,yetinmek ne mümkün şimdi
Bana şimdi başka bir yol,
Bana şimdi başka bir şiir gerekli.
Duramıyorum, kalamıyorum,
Yetmiyorum,yetinemiyorum...

Takvim yapraklarıyla da aram bozuk çoktandır
Onlar beni çok hızlı geçiyor,
Ben de onları umursamıyorum,
Vitrinlerin, duvarların,
insanlarIn yanından geçiyorum hızla,
Kızmadan,kırılmadan,küsmeden içimdeki kıza,
Serin ve yokuş sokaklardan
Denize doğru koşuyorum
Yalnız da değilim üstelik
Bir elimde rengarenk balonlarım,
Diğer elimde bir bavul,
İçinde hiç olduramadığım umutlarım,
Denize doğru koşuyorum,
Nefesim kesilecek gibi oluyor bazen
Aldırmıyorum...