Demlenen Kalp Şiiri - Can Elıf

Demlenen kalbe
bir sek rakı.
Bir uzun çekim kahve.
Bir de sen.

Şehir uykusuz.
Cam kenarında bir gece
yavaşça çözülüyor.

Ben—
kıyıya vurmuş
sessiz bir dalga.

Sen gelince
sokak lambaları sönüyor içimde.
Bir deniz feneri yanıyor
tam göğsümün ortasında.

Rakı
akşamın kızıl izi.
Kahve
avuç içimde koyu bir toprak.

Sen—
adı konmamış bir mavi.
Kalabalığın içinden geçip
bana çarpan rüzgâr.

Güneş misin?
Bilmiyorum.

Ama her sabah
ilk sen doğuyorsun
içime.