Demirci İsyanı Şiiri - Rasih Hacıkadiroğlu

DEMİRCİ İSYANI
Bu bir direniş değil
Fermanlıydı vicdanı;
Bu, toprağın zemherisi
Demirci’de.

Ocaklar sönmedi,
Sönmeyecekti;
Çekiç sesleri
Tüfek sesine karıştı.

Bir sabah dağlar çağırdı,
Efe’yi, çobanı, Hükümet önüne…
Kim varsa yüreği olan
Silaha sarıldı

Kadınlar fişek dizdi,
Çocuklar haber taşıdı,
Yaşlılar dua tuttu;
Müftü efendi fetva verdi

Kahpe Yunan bastı sandı,
Toprak çekildi altından;
Her patika pusu oldu,
Her gölge bir Zebani

İşbirlikçi titredi,
Maskesi düştü;
Bu isyan ihaneti katletti,
Millete bayram geldi

Kar yağdı,
Açlık çöktü,
Ama Demirci düşmedi

Diz çökmeyi çoktan unutmuştu.

Emir Meclisten geldi,
Kervan milletten geçti;
İbrahim Ethem yürüdü önde,
Ardında bir halk.

Atina sandılar,
Cehennem çıktı;
Bu dağlar teslim olmaz,
Burası Demirci Cumhuriyeti.

Ve tarih yazdı şunu

Akıncılar direndi taguta—

Demirci toprağı
Vatan oldu Türkmene